Toen ik 8 was heb ik mijn arm gebroken, het was een dubbele gecompliceerde breuk. Na zo’n 6 weken mocht het gips eraf en vertelde ze me dat mijn arm weer als de oude was. Helaas bleef ik altijd last van mijn pols te houden. Jaren aan een stuk ben ik terug geweest naar het ziekenhuis om fotos te maken. Ik wist dat er gewoon iets niet goed zat, maar het ziekenhuis bleef maar volhouden dat het groeipijn was en dat het vanzelf wel weer overging. Dit geloofde ik niet, ik hoefde maar op mijn arm te vallen of wat hard te stoten dan was het al gekneusd. Ook als ik vaak dezelfde bewegingen moest maken dan had ik daar later veel last van. Na vele fotos, scans ed. wisten ze het nog niet, maar ze stuurde me naar de fysiotherapeut. Helaas wist hij ook niet veel raad en zette me aan een soort stroomschok apparaat die mijn spieren & zenuwen opwekte. Na een tijd ben ik hiermee gestopt omdat het geen nut had. In 2008 viel ik van de trap en zat ik bij de eerste hulp, ik had mijn pols gekneusd en moest in het gips. Na een aantal weken mocht het gips eraf en ik vroeg wat er nou mis was ed. De chirurg vertelde dat er helemaal niets mis was met mijn arm/pols, maar ik moet wel even langs de traumatoloog (?!?!) Ik dacht dat ik hier een nieuwe afspraak voor moest maken, maar dat was niet dit kon wel even tussen door (foute boel dacht ik dus) De traumatoloog vertelde mij dat mijn bot de verkeerde kant op stond, en als ik hier binnen 10 jaar niets aan zou laten doen ik snel een versleten pols zou hebben + botontkalking in mijn arm. Ze zouden mijn bot doorzagen 160 graden draaien, een metalen plaat erop en met 5 schoeren vast maken. Na deze operatie zou ik nergens meer last van hebben. Ik werd op de spoedlijst gezet voor een operatie en werd binnen 4 maanden geopereerd. Zelf weet ik helemaal niets van de operatie want uit voorzorg (ik ben panisch voor injectie naalden) hebben ze mij een of ander tabletje gegeven dat ik vanpampus lag. Na de operatie had ik helemaal geen last van mijn arm, alleen dat de korstjes jeukte. Toen alles genezen was had ik alleen nog meer last van mijn arm, ze dachten dat het door de metalen plaat kwam, deze werd na een tijd dus ook verwijderd. Helaas bleef de pijn aanhouden. In het ziekenhuis kreeg ik een iontoforese behandeling, bij de meeste mensen werkte dit echt heel goed en waren na zo’n 8 behandelingen er vanaf, ik helaas niet. Ik kreeg weer een andere fysiotherapeut deze wist ook niet veel raad met me, maar meer al de vorige. Hier ben ik uiteindelijk ook mee gestopt want het hielpt ook niet meer. Ook ben ik nog bij de pijnpoli geweest deze vertelde me dat ik leed aan Dystrofie, maar mijn chirurg dacht daar heel anders over. Na weer wat scans en testen kwamen ze erachter dat zenuwen in mijn litteken waren gegroeid, ik kreeg dus een littekencorrectie. Na de littekencorrectie was de pijn helaas nog niet weg. Mijn eigen chirurg wist uiteindelijk ook niet meer wat hij met mij aan moest en stuurde me door naar een gespecialiseerde polsarts in Maastricht. In mei 2010 ben ik bij deze arts geweest. Deze polsarts denk dat de oorzaak Quervain tendinitis is, kort samengevat een ontstoken pees die in een tunnel knel zit. Kortom ik moet dus weer geopereerd worden. 3 weken geleden heb ik het ziekenhuis gebelt of ze al een datum voor mijn operatie wisten. Helaas had ik pech want ze wisten nog geen datum ze konden me alleen vertellen dat het waarschijnlijk dit jaar niet meer gaat gebeuren.
Dit is dus een korte samenvatting van mijn pols & waarom ik dus niet aan het werk mag.
Hieronder een foto van de plaat & schroeven die in mijn pols zaten.
Geef een reactie