Category Archives: What’s happening with my arm

Personal; het geluk staat eindelijk eens aan mijn kant

Een tijdje geleden heb ik een keuring van het UWV gehad, de uitslag was gelukkig erg positief want ik ben niet afgekeurd Maar ik mocht geen zwaar werk oid doen, ik zou kunnen gaan werken als parkeerwacht. Parkeerwacht houd in ‘dat ik in een parkeerkelder (in zo’n glazen hokie) zit en dan de hele dag op een schermpje moet kijken (netalsof die autos weglopen) Nou echt niet he… Dit gaf voor mij de doorslag, ik ga zelf wel soliciteren naar iets wat me wel leuk lijkt. Want als ik op het CWI/UWV of de gemeente moet wachten dan ben ik 80 en dan heb ik nog geen werk. Na heel wat afwijzingen had ik het een beetje opgegeven. Totdat ik via via hoorde dat er een vacature vrij kwam bij mijn moeder op werk, ik heb toen meteen het uitzendbureau gebeld en gezegt dat ik interesse had in die baan. Ze zouden mijn CV overdragen aan degene die erover gaat en dan zou ik deze week terug gebeld worden. Nog geen 2 uur later belde ze mij al terug, ik hoefde niet te komen voor een sollicitatiegesprek maar kon morgen al meteen beginnen! Stiekem kon ik het bijna niet geloven, na 2,5 jaar en heel wat afwijzingen heb ik dan eindelijk werk! Ik zou kwaliteitsmedewerker worden alleen al snel merkte ze dat ik veel meer kon, zo ging ik van saai klein meetwerk naar orderpikken naar taken van de baas overnemen! Nu willen ze me gaan inleren voor op de klachten “administratie/controle” maar omdat het zo druk is wil dat nog even niet vlotten. Jullie moeten eens weten hoe blij ik ben, dat ik werk heb en dat ik ook nog in 5 dagen tijd zo ‘hoog’ op ben gekomen! Het werk is leuk en ik heb allemaal super leuke en spontane collega’s dus kan niet beter.

Het lijk alsof mijn leven nu pas begint, omdat ik 2,5 jaar thuis heb gezetten en de hele dag thuis zat was elke dag het zelfde voor me. Het leek alsof de tijd eigelijk stil stond, maar nu ik werk staat de tijd echt niet meer stil. Het is een hele verandering voor me want ik moet erggg vroeg op, iets wat ik absoluut niet gewent was. Daar heb ik nu nog wat moeite mee maar dat komt wel goed. Er gaat nu echt een wereld voor me open, zo hoef ik geen verantwoording meer afteleggen aan het UWV of de Gemeente en hoe ik geen bankafschriften meer op te sturen, kan ik gewoon dingen op marktplaats verkopen, en verdien ik mijn eigen geld! De bedoeling is dat ik heel erg hard ga sparen want ik wil echt heel erg graag weg uit dit appartement, en ik wil een auto (Jaja die dikke amerikaan komt er <3 ) en ik moet natuurlijk mijn moeder nog wat afbetalen Mijn leven zal nu een stukje makkelijk worden, nu ik niet elk dubbeltje hoef om te keren.

Laatst vertelde ik jullie dat ik EMDR zou krijgen voor mijn Naaldenfobie. Dit heb ik gekregen, maar na 2x werkte het niet meer, het treintje ging niet rijden zoals de psycholoog het zei. Uiteindelijk hebben we ons gefocust op de tandarts, want ik moet dringend naar de tandarts maar ik ga niet ivm de injecties die ik ga krijgen. Nou gingen we kijken of praten dan wat zou opleveren. Het eerste gesprek ging goed, ik kreeg ook een opdracht mee naar huis. Ik moest mijn gevoelens opschrijven die ik heb als ik aan de tandarts denk. Alleen toen kwam er werk op mijn pad, iets wat ook erg belangrijk is voor me. Uiteindelijk heb ik de sessies afgebeld, en ga ik over een tijdje (na de bouwvak ofzo) weer verder. Want ik zal toch echt van mijn traumatische angst af moeten komen.

Ook heb ik al een tijdje niets meer verteld over mijn arm/pols, opzich gaat het daar erg goed. Ik heb soms nog wel veel last van maargoed het leven gaat door. Ik zou intensieve fysiotherapie krijgen, alleen de fysiotherapeut wist zelf ook niet goed wat hij met me aan moest. Uiteindelijk kreeg ik oefeningen voor thuis, en elke 2 weken moest ik terug komen bij de fysio. Na 4x bij de fysio te zijn geweest vertelde hij dat hij me niet verder kon helpen en dat ik maar door moest gaan met de oefeningen en dat ik anders maar terug moest naar mijn chirurg. Naar de chirurg ga ik dus echt niet meer, ik wil geen operaties meer, ik ben er gewoon echt he-le-maal klaar mee.

Blogmoe & wat personal stuff

1 Reply

Sinds een tijdje heb ik niet echt zo;n trek meer om te bloggen, ik ben een beetje blogmoe. Ik weet van mezelf dat dit voor korte duur is, want ik kan het stiekem toch niet missen haha. Maar er komen nu dus wel iets minder updates!! Ook zit ik eraan te denken om mijn blog lichtelijk te veranderen. Meer inspiratie fotos, meer lifestyle, minder oufitjes, alleen ik ben er nog niet zeker over. Overigens ben ik ook druk bezig met jenniferjacobs.nl ik weet niet precies wat ik met de layout wil. Daarom de vraag aan jullie of jullie even mijn poll (rechts in de sidebar) willen invullen, alvast bedankt!

Verder gaat het opzich wel goed met me, ik geniet van het heerlijke weer. Vroeger genoot ik pas van de zon als het 30 graden was, maar sinds ik in mijn appartementje zit ben ik tevreden met 20 graden. Ik vermoed dat dit komt doordat het bij mij binnen zo’n 8 graden warmer is dan buiten. En een home made sauna is echt alles behalve fijn! Ook sta ik weer ingeschreven voor een ander huisje, ik zit hier op wat kleine dingentjes na wel goed alleen heb ik geen tuin. Ik heb altijd een tuin gehad, en had verwacht dat ik deze niet zou missen maar menn wat mis ik dat zeg! Ik heb wel een balkon, maar die ligt aan de kan van de weg en dat vind ik nou niet echt ideaal om te zonnebaden! Sinds het wat mooier weer is ben ik bezig om mijn balkon wat gezelliger te maken. Als ik terug kom van mijn vakantie naar turkye ga ik mooi wat bloemen kopen om er wat kleur in te brengen.

Tussen ‘De kleine & Bubbles gaat het al iets beter, ze zitten helaas nog steeds niet samen. Zo is mijn woonkamer nu verdeelt in 2 stukken, een stuk voor ‘De kleine; en het andere stuk voor Bubbles. Ik ben Bubbles al 3x terug wezen brengen naar de opvang maar elke keer haakte ik af, want tsja Bubbles is gewoon zo;n leuk konijntje. Snap ook nog steeds niet dat mensen hem gewoon zomaar op straat hebben gedumpt! De koppeling duurt dan misschien wel wat langer, maar ik hoop dat we er toch wel uitkomen.

Afgelopen week ben ik overigens weer naar het ziekenhuis geweest voor mijn pols. Mijn arts vertelde dat hij niets meer voor me kon doen, en dat ik de fysiotherapie maar even moest afwachten. Als dit niets hielp zijn er geen verdere opties meer, en moet ik ermee leren leven. Ik krijg nu ‘intensieve’ fysiotherapie alleen of dit gaat helpen weten ze niet. Sinds ik fysiotherapie krijg, merk ik wel dat ik de kracht in mijn handen terug krijg. Eerst kon ik bijvoorbeeld geeneens een potje appelmoes open maken, maar nu weer wel. Helaas is er kwa pijn nog niets verandert, ik kan hiervoor wel medicatie krijgen alleen dat wil ik niet in verband met de bijwerkingen.

Zo dit was het stukje blogmoe & wat personal stuff, nu zijn jullie ook weer op de hoogte. Fijne dag nog allemaal!

Ondertussen ben ik dan eindelijk geopereerd.

2 Replies

Een tijdje geleden heb ik jullie verteld dat mijn operatie was uitgesteld omdat mijn arts ziek was. De volgende datum zou 5 Januari zijn, helaas heb ik deze af moeten bellen omdat ik toen zelf met een fikse griep in bed lag. Ze vertelde me toen dat het nog behoorlijk lang zou kunnen gaan duren voordat ik geopereerd zou worden. Maar een week daarop belde ze met de mededeling dat er een gaatje vrij was gekomen ivm een zieke en dat ik 19 Januari geopereerd kon worden.

Wat gingen ze ook alweer doen. Ik had last van. In je duim zit een kleine tunnel waar allerlei pezen, spieren ed doorlopen. Om heel dat ‘zaakje’ zit een ‘elastiekje’ en dat elastiekje zat bij mij te strak. Doordat het elastiekje te strak zat, zaten mijn pezen, spieren ed bekneld en kreeg ik elke keer een ontsteking aan mijn duim, en dit veroorzaakt verschrikkelijke pijn.

De operatie is verder wel goed verlopen al waren er in het begin wat probleempjes met mijn injectienaalden fobie. Maar dat was na wat overleg ook opgelost. De arts vertelde me dat hij behoorlijk hard had moeten drukken en trekken om de elastiek groter te maken. Overigens raden ze mij aan om “hulp” te gaan zoeken voor mijn fobie omdat ik er blijkbaar een extreme vorm van heb. Dat ga ik overigens ook doen, want ik wil erg zelf ook graag vanaf. Hieronder een foto van hoe het er nu uitziet. Het ziet er best fluoriserend roze uit dit komt doordat ze in het ziekenhuis roze jodium of betadine hadden gebruikt en dit er met geen mogelijkheid aftewassen is. Verder is het nog paars en blauw overal maar dit trek hopelijk snel weg. Kwa pijn is dit de pijnlijkste operatie van alle die ik heb gehad (aan mijn arm dan) Het doet niet echt pijn maar het is meer vervelend een soort van zeurende stekende spierpijn.

Daar gaat mijn goede voornemen…. alweer

Een korte samenvatting over wat er mis is met mijn pols

Leave a reply

Toen ik 8 was heb ik mijn arm gebroken, het was een dubbele gecompliceerde breuk. Na zo’n 6 weken mocht het gips eraf en vertelde ze me dat mijn arm weer als de oude was. Helaas bleef ik altijd last van mijn pols te houden. Jaren aan een stuk ben ik terug geweest naar het ziekenhuis om fotos te maken. Ik wist dat er gewoon iets niet goed zat, maar het ziekenhuis bleef maar volhouden dat het groeipijn was en dat het vanzelf wel weer overging. Dit geloofde ik niet, ik hoefde maar op mijn arm te vallen of wat hard te stoten dan was het al gekneusd. Ook als ik vaak dezelfde bewegingen moest maken dan had ik daar later veel last van. Na vele fotos, scans ed. wisten ze het nog niet, maar ze stuurde me naar de fysiotherapeut. Helaas wist hij ook niet veel raad en zette me aan een soort stroomschok apparaat die mijn spieren & zenuwen opwekte. Na een tijd ben ik hiermee gestopt omdat het geen nut had. In 2008 viel ik van de trap en zat ik bij de eerste hulp, ik had mijn pols gekneusd en moest in het gips. Na een aantal weken mocht het gips eraf en ik vroeg wat er nou mis was ed. De chirurg vertelde dat er helemaal niets mis was met mijn arm/pols, maar ik moet wel even langs de traumatoloog (?!?!) Ik dacht dat ik hier een nieuwe afspraak voor moest maken, maar dat was niet dit kon wel even tussen door (foute boel dacht ik dus) De traumatoloog vertelde mij dat mijn bot de verkeerde kant op stond, en als ik hier binnen 10 jaar niets aan zou laten doen ik snel een versleten pols zou hebben + botontkalking in mijn arm. Ze zouden mijn bot doorzagen 160 graden draaien, een metalen plaat erop en met 5 schoeren vast maken. Na deze operatie zou ik nergens meer last van hebben. Ik werd op de spoedlijst gezet voor een operatie en werd binnen 4 maanden geopereerd. Zelf weet ik helemaal niets van de operatie want uit voorzorg (ik ben panisch voor injectie naalden) hebben ze mij een of ander tabletje gegeven dat ik vanpampus lag. Na de operatie had ik helemaal geen last van mijn arm, alleen dat de korstjes jeukte. Toen alles genezen was had ik alleen nog meer last van mijn arm, ze dachten dat het door de metalen plaat kwam, deze werd na een tijd dus ook verwijderd. Helaas bleef de pijn aanhouden. In het ziekenhuis kreeg ik een iontoforese behandeling, bij de meeste mensen werkte dit echt heel goed en waren na zo’n 8 behandelingen er vanaf, ik helaas niet. Ik kreeg weer een andere fysiotherapeut deze wist ook niet veel raad met me, maar meer al de vorige. Hier ben ik uiteindelijk ook mee gestopt want het hielpt ook niet meer. Ook ben ik nog bij de pijnpoli geweest deze vertelde me dat ik leed aan Dystrofie, maar mijn chirurg dacht daar heel anders over. Na weer wat scans en testen kwamen ze erachter dat zenuwen in mijn litteken waren gegroeid, ik kreeg dus een littekencorrectie. Na de littekencorrectie was de pijn helaas nog niet weg. Mijn eigen chirurg wist uiteindelijk ook niet meer wat hij met mij aan moest en stuurde me door naar een gespecialiseerde polsarts in Maastricht. In mei 2010 ben ik bij deze arts geweest. Deze polsarts denk dat de oorzaak Quervain tendinitis is, kort samengevat een ontstoken pees die in een tunnel knel zit. Kortom ik moet dus weer geopereerd worden. 3 weken geleden heb ik het ziekenhuis gebelt of ze al een datum voor mijn operatie wisten. Helaas had ik pech want ze wisten nog geen datum ze konden me alleen vertellen dat het waarschijnlijk dit jaar niet meer gaat gebeuren.

Dit is dus een korte samenvatting van mijn pols & waarom ik dus niet aan het werk mag.
Hieronder een foto van de plaat & schroeven die in mijn pols zaten.